■ احسان مکتبی

فردا ماه مبارک رمضان است. ماه بندگي و تامل هاي طولاني. ماه سکوت. ماه بازگشت به خويشتن و زمزمه هاي تنهايي. ماهي است که خداوند به ما فرصت انديشيدن مي دهد و از ما مي خواهد تا شبانگاه به آسمان پر ستاره بنگريم، آن چنان که در قرآن مجيدش مي فرمايد: الذين يذکرون الله قياما وقعودا و علي جنوبهم و يتفکرون في خلق السماوات و الارض ربنا ما خلقت هذا باطلا سبحانک فقنا عذاب النار. آنها که در آفرينش مي انديشند و در فلسفه هستي تامل مي کنند و از خداوند مي پرسند:

پروردگارا آيا آسمان و زمين را بيهوده خلق کرده اي؟

آري رمضان ماه تامل است. به آنچه که بوديم.

ماه تامل است، در آنچه که هستيم و ماه تامل است در راهي که بايد سپري کنيم و اين روزها با اين سوگ بزرگ، ماه استغفارها و بخشش هاي طولاني هم هست. استغفار از درگاه يگانه و طلب بخشش از محضر مردمان شريفي که هميشه و همواره پاي کار اين مملکت بوده اند و امروز سوگوار شده اند و اين روزها چهلمين روز سوگ فرزندانشان است. جناب سعدي به بلاغت فرموده است که:

خفتگان را خبر از عالم بيداران نيست     

تا غمت پيش نيايد غم مردم نخوري

انتظار آن است، آنها که دستي بر آتش دارند تدبير پيشه کنند و با دور انديشي و خردمندي امورات را به گونه اي سامان دهند که داغ اين مردم محجوب و بزرگوار ناسور نشود. و گويا  تنها با اصلاح امور است که شايد بتوان گفت داغ سنگين اين روزها کمي تسکين پيدا مي کند والا چه کسي مي تواند حال پدر و مادري را که نوجوان نازنينش به خاک رفته است را درک کند؟ دادار يگانه به برکت ماه مبارک، حال دل ايرانيان را بهبود بخشد و به همه توانايي و قوت عطا کند.

صاحب امتياز