■ احسان مکتبی

کريم اله قائمي، پژوهشگر، شاعر، نويسنده و معلم گلستاني دنيا را به اهلش واگذاشت. قائمي به شهادت همه کساني که او را مي شناختند انساني بود شريف  در اخلاق  و آن چنان که جناب بيهقي در سوگ استادش بوسهل مشکان گفت، لازم است تا لختي قلم را بر وي بگريانيم.  قائمي انساني  بود عاشق  که از ابتداي زندگي علمي و فکريش راه خود را يافته بود و بر همان مسير رفت که مي خواست. در تمام سالهاي پر فراز و نشيب زندگي  هيچگاه از مسير پژوهش و نوشتن و خواندن برنگشت و هيچگاه زبان به گلايه نگشود. معلمي دلسوز براي همه آنهايي بود که مي خواستند بياموزند و ياد بگيرند، به شاعران نورسيده نکته مي گفت، با پژوهشگران جوان همراهي مي کرد و خود  حتي در اواخر عمر و در حالي که از ضعف بدني رنج مي برد، در پي آموختن و آموزاندن و تاليف بود. قائمي و هم نسلانش انسانهايي تلاشگر و خردمند بودند که بدون ادعا در پي ارتقا انسانها تلاش مي کردند. محمد نويري، علي اکبر ابراهيم زاده و محمد کاظم مداح از جمله شخصيتهايي بودند که حق بسياري بر شاعران و نويسندگان پس از خود در منطقه گرگان و دشت و گلستان امروز دارند. آنها با صرف وقت، صداقت و بدون چشم داشت در راه دانايي و ارتقا نوع انسان تلاش کردند و اينک همه آنها جهان را با همه خوبي ها و پلشتي هايش براي ما واگذاشته اند. اينک ماييم و هزار راه نرفته، ماييم و هزار نکته ناگشوده و ماييم و هزاران هزار گام هاي بر نداشته. مسير قائمي و محمد نويري تربيت انسان بود و براي چنين هدف مقدسي عمر را به سر کردند و تنها با تلاش در مسير خواندن و نوشتن وکمک به ارتقا انسانهاست که مي توانيم خلف شايسته اي براي آنها باشيم. روح استاد کريم قائمي شاد و نوشته هايش ماندگار و خوانا باد.       

صاحب امتياز