■  احسان مکتبی

نفوذ يکي از کليد واژه هايي است که بيش از دو دهه در ادبيات سياسي جامعه ايران رايج شده است، نفوذ چيست و چگونه مي توان از آن جلو گيري کرد، آيا قانون تازه مجلس مي تواند در برابر نفوذ بايستد يا براي کشف ريشه ها و عوامل نفوذ نشاني نادرست داده است ؟ پرسش ديگر آنکه آيا با پروژه هاي نفوذ و جاسوسي مي توان تنها با قوانين مقابله کرد؟ اگر اين چنين است بايد کشورهايي که بيشترين قوانين را داشته و دارند بهترين نوع حکمراني را داشته باشند، آيا چنين است؟ کشورهايي که توانسته اند در برابر نفوذ اجنبي بايستند چه راهي را برگزيده اند ؟آيا آنها نيز هر چند صباح قانون وضع کرده اند و به محدوديت بيشتر به شهروندان اضافه کرده اند يا راهي ديگر را رفته اند؟ پاسخ به اين پرسش ها البته خارج از حوصله يک يادداشت است اما پرسش هايي است که پيش از هر اقدامي بايد به آن انديشيد؟ براي سيستمي که دشمن تا اطاق خواب فرماندهان و مسوولان آن نفوذ کرده است بايد تعريفي دوباره از امنيت، نفوذ و بسياري از واژه ها ارائه داد و الا چند سال بعد ضربه اي عميقتر در انتظار ماست. براي پاسخ به اين پرسش ها بايد به خاطر داشت تا زماني که گردش نخبگان به صورتي علمي و واقعي در ساختار حکمراني صورت نپذيرد  و تا هنگامي که پاسخگويي به صورت امري نهادينه ثبات پيدا نکند و تا هنگامي که حکمراني شايستگان با انتخابات آزاد شهروندان محقق نشود نمي توان اميدي به طرح ها و قوانين ضد نفوذ داشت. هر نخبه قدرت که در مراکز مختلف مسووليت مي پذيرد بايد براي مدتي معلوم وظيفه خود را به انجام برساند و امور را به ديگري بسپارد در حالي که مي بينيم در کشور ما سالهاي متمادي اين صاحبان قدرت از جايگاهي به جايگاهي ديگر نقل مکان مي کنند و مدعي خدمت هستند، بنابراين اصل اول در برابر نفوذ دشمنان گردش نخبگان است و در کنار آن تلاش براي بر صدر نشاندن شايستگان از طريق انتخابات آزاد است که آن هم با حضور احزاب قدرتمند و رسانه هاي مستقل ميسر است و تا هنگامي که اين دو اصل بنيادين اعمال نشود هر قانون و طرحي در راستاي مقابله با دشمن خيالي بيش نيست و نشاني غلط است. راههاي بن بست را به نام آزاد راه نشان دادن، اتلاف سرمايه ملي و خيانت به ايران است. بايد حقيقت را پذيرفت و با خردمندي سياستگزاري و اجرا کرد.