ابراهيم مهدوي

چگونه يک تقابل نظامي به مسئله‌اي اقتصادي و سياسي در آمريکا تبديل شد؟

جنگ‌ها هميشه در ميدان نبرد تعيين تکليف نمي‌شوند؛ گاهي پيامدهاي آن‌ها در بازار انرژي، زندگي مردم و حتي صندوق‌هاي رأي آشکار مي‌شود. تقابل آمريکا با ايران نمونه‌اي قابل تأمل از همين واقعيت است.

دولت ترامپ با اتکا به برتري نظامي و فشار اقتصادي، به دنبال محدود کردن ايران بود؛ اما مقاومت ايران، توان دفاعي کشور و موقعيت راهبردي تنگه هرمز، محاسبات واشنگتن را دشوار کرد. اهميت اين آبراه در انتقال انرژي جهان به اندازه‌اي است که هرگونه ناامني در آن مي‌تواند قيمت جهاني نفت و هزينه سوخت و حمل‌ونقل را افزايش دهد؛ پيامدي که اقتصاد آمريکا نيز از آن مصون نيست. به اين ترتيب، هزينه تقابل فقط در ميدان نظامي باقي نماند و به زندگي روزمره شهروندان آمريکايي راه يافت. افزايش هزينه‌ها و نارضايتي اقتصادي، در کنار ديگر مشکلات داخلي، به يکي از چالش‌هاي سياسي دولت ترامپ تبديل شد. پيروزي دموکرات‌ها در هر دو مجلس کنگره در انتخابات ميان‌دوره‌اي سوم نوامبر 2026، ضربه‌اي جدي به ترامپ و جمهوري‌خواهان بود. البته نمي‌توان اين شکست را صرفاً به جنگ ايران نسبت داد؛ تورم، گراني و نارضايتي از عملکرد دولت نيز نقش داشتند. با اين حال، پذيرش نقش جنگ از سوي خود ترامپ نشان مي‌دهد که پيامدهاي اين تقابل به عرصه سياست داخلي آمريکا نيز رسيده است. نکته راهبردي اينجاست: قدرت نظامي برتر لزوماً به معناي توان تحميل اراده سياسي نيست. مقاومت ايران توانست هزينه‌هاي تقابل را افزايش دهد و محاسبات طرف مقابل را با چالش روبه‌رو کند؛ اين يک دستاورد مهم راهبردي است، هرچند نبايد آن را با پيروزي نهايي يا پايان تهديدها يکسان دانست.

اکنون پرسش اصلي اين است: آيا واشنگتن از اين تجربه براي بازنگري در سياست تقابل استفاده خواهد کرد؟ و مهم‌تر از آن، آيا ما مي‌توانيم دستاوردهاي بازدارندگي را به امنيت پايدار، اقتصاد قوي‌تر و رفاه مردم تبديل کنيم؟

قدرت واقعي، تنها در ايستادگي در برابر تهديد نيست؛ در ساختن آينده‌اي امن و آباد  هست که بايد با همدلي و وحدت مردم و مسوولان بر آن  همت نماييم.