سلام به اتفاق سرخ در ميان سبزهاي جنگل هيرکان!
کودک و نوجوان |
آزاده حسيني
از جوانه هاي سبز روشن انجيلي در ارديبهشت تا رقص زرد و سرخ آن درخت در آبان، آن جا که آخرين برگ سفرنامه اش را مي نويسد و داستانش به مظهري از پايان نزديک مي شود. معمولا شروع ها قشنگند؛ مثل نوروز و شروع سال، شروع مدرسه، شروع يک شعر يا کتاب. اما سفر رنگ در برگ، پاياني شگفت انگيز دارد. سرانجامي که در حيرت و سکوت، آدميزاد را به تماشا مي کشاند. «بيا ببين که کرا مي کند تماشايي» از اين «تماشا» بنويسيد! تصور کنيد که پرنده اي روي درخت (کدام درخت؟) نشسته و از روي نت هايي که روي برگ ها نوشته شده؛ آواز مي خواند. در پاييز که برگ ها مي ريزند، دفتر نت پرندگان (کدام پرنده؟) چه مي شود؟
آثار خود را براي ما بفرستيد.
فراخوان مسابقه
عکس پاييزي
موضوع: پاييز، سکوت يا فرياد
هر فرد مي تواند يک عکس به آيدي دبير صفحه کودک و نوجوان در تلگرام بفرستد.
مهلت تا سي آبان 1405
نکته: اديت، از هوش مصنوعي، کپي يا برداشت از سايت ها نباشد.
زهرا چورلي
روزي روزگاري در زمان خيلي دور توله سگ کوچولويي به نام پوچي بود که با سختي و فقر زندگي ميکرد. بعضي وقت ها پوچي چيزي براي خوردن پيدا نمي کرد. يکي از روزهاي پاييزي که باران تند مي باريد پوچي خيس شده بود و از سرما مي لرزيد. به دنبال چيزي مي گشت تا شکمش را سير کند. از بي حالي جلوي خانه اي ايستاد و در زد.
پيرمردي در را باز کرد و با ديدن پوچي داد زد و گفت: «چه ميخواهي چرا اين موقع شب در مي زني؟»
سگ بيچاره گفت: «ببخشيد که مزاحم ميشوم خيلي گرسنه هستم مي توانيد کمي به من غذا بدهيد؟»
پير مرد با عصبانيت داد زد: «برو اي سگ کثيف! داشتم با لذت غذا ميخوردم ولي تو غذا رو کوفتم کردي!»
و سريع يک چوب کوچک به سمت پوچي پرتاب کرد. پوچي از درد زوزه کشيد. و فرار کرد و از راهي که آمده بود، برگشت. او آنقدر خيس شده بود که آب از بدنش مي چکيد. به ياد روزهاي خوب زندگيش افتاد و از صاحب قبليش ياد کرد و با خودش گفت: «اگر او زنده بود من در زندگي اين همه بدبختي و سختي نمي کشيدم».
همينطور که مي‌رفت به خانه اي رسيد. ميترسيد در بزند، ولي ديگر تحمل گرسنگي را نداشت با ترديد و ترس زياد در زد.
پيرزني مهربان در را باز کرد و با مهرباني به پوچي گفت: «آه حيوان بيچاره چقدر خيس شده اي! صبر کن تا بدنت را خشک کنم.» فوري او را با پارچه اي خشک کرد و گوشه اي از حياط به او خانه کوچکي داد.
از آن روز به بعد پوچي با خوبي و خوشي زندگي کرد.
فاطمه خاندوزي
روزي روزگاري دختري به نام نازنين همراه خانواده اش به جنگل رفت وقتي به جنگل رسيد، مشغول دور زدن در اطراف جنگل شد. ناگهان ديد صداي ضعيفي از پشت بوته ها مي آيد. جلو رفت، ديد روباه کوچولويي است و فهميد که از خانواده اش جدا شده. نازنين روباه را بغل کرد و به سمت خانواده اش برد. پدر نازنين گفت: «نازنين دختر گلم ممنونم که مي خواستي به روباه کمک کني! اما او را نبايد با خودت مي آوردي»! هنوز حرف هاي پدر نازنين تموم نشده بود که ناگهان روباه کوچولو از بغل نازنين بيرون آمد. نازنين ديد که مادر روباه آمده است. نازنين خوشحال شد و روباه را به مادرش سپرد. پدر نازنين به او گفت: «آفرين که به فکر حيوانت هستي اما بايد مراقب باشي چون حيوانات جنگل وحشي هستند و گاهي غافلگيرانه حمله مي کنند».
شازده کوچولوي من
معصومه سادات حسيني
من در زندگي رز بودم و تو شازده!
چه جالب که شازده ي داستان من، بر خلاف شازده کوچولو، مرا پژمرده نکرد، بلکه سيرابم کرد. تو مثل شازده کوچولو نبودي که رزِ تنها و مغرورش را ترک کند و برود سياره هاي ديگر را ببيند. تو ماندي، کنار من ماندي!
هر روز آبي به ريشه هايم زدي، هر شب از سرما پناهم دادي و يادم دادي که رز بودن يعني همين:
نه آن که براي کسي مغرور باشد،
بلکه آن که براي کسي شکوفه شود.
و حالا من رزي هستم که
نه از باد مي ترسد، نه از خشکسالي،
چون شازده اي دارم که به جاي رفتن به دنبال ستاره ها، آمد کنار من بنشيند و به من نگاه کند.
لاک پشت بي دندان
بهار جام خورشيد
با صداي آلارم گوشيم از خواب نازم بيدار شدم. دوست داشتم بازم بخوابم اما بايد بيدار بشم. روي تختم نشستم و يک کششي به دستم دادم و با خميازه اي کوتاه بلند شدم. يک سلامي به لاک پشتم دادم و به طرف آشپز خانه رفتم. بعد از اينکه صبحانه خوردم به طرف اتاقم رفتم و لباسمو عوض کردم و روبه روي آينه ايستادم و موهايم رو مرتب کردم و براي لاک پشتم کاهو گذاشتم و شالمو سرم کردم و گوشيمو برداشتم و لاک پشتمم را گرفتم و به طرف نشيمن روانه شدم. مامانم صدام زد و گفت: «ستيلا بيا ابنجا مادر کارت دارم»! به سمت آشپزخانه رفتم و مامانم گفت: «جايي مي خواي بري لاک پشتم و گذاشتم روي ميز و گفتم: «آره.» مامانم يکم مکث کرد و گفت: «کجا مي خواي بري؟» يک پوفي کشيدم و گفتم: «مي خوام برم با سونيا و ساناز و سارا باغ وحش.» مامانم با تعجب پرسيد: «باغ وحش براي چي؟!» نشستم روي صندلي و گفتم: «مي خوام اين لاک پشتمو بدم بهشون و يک ديدني هم کنيم يکم هم دور بزنيم ديگه.» مامانم آبي خورد و گفت: «باشه برو!» از روي ميز بلند شدم و لاک پشتم هم گرفتم و راه افتادم سمت در حياط در را باز که کردم با صورت هايي خشمگين مواجه شدم. سونيا با عصبانيت گفت: «يک ساعته اينجا ايستاديم. کجا بودي؟» من دندان هايم را به نمايش گذاشتم و گفتم: «سلام، مامانم آخه داشت از من بازرسي ميکرد. چي کار کنم خب؟» سارا همان طور که دست به سينه ايستاده بود، گفت: «خيلي خب حالا اين چيه دستت؟» به لاک پشتم نگاه کردم و گفتم: «ديروز پيدا کردم. توي حياطمون بود. الان ميخوايم بريم باغ وحش. ميدمش به اونا که همه مردم ازش لذت ببرن.» خلاصه راه افتاديم وقتي که رسيديم من زودي به طرف رئيس باغ وحش رفتم و به او لاک پشتم را دادم و با سرعت چيتا به سمت دوستانم رفتم. از آنجا بازديد ميکرديم وقتي به هرحيواني ميرسيديم يک نفر بود و داشت در مورد اون حيوان صحبت ميکرد و هرکسي سوال داشت، به سوالش جواب ميداد. به حلزون که رسيديم داشت ميگفت که يکي از دشمن هاي حلزون لاک پشت هست. با اينکه لاک پشت دنداني ندارد اما حلزون را مي خوره. کي ميدونه حلزون چند تا دندان دارد؟ هيچ کس نميدونست و گفت: «پس خودم جواب ميدم حلزون 1000تا12000 تا دندان دارد اما با اين حال گياه خوار هست. گياهاني مانند برگ و گل را مي خورند و همين طور داشت از حلزون و لاک پشت ميگفت ما به جاهاي ديگر باغ وحش رفتيم وقتي از همه باغ وحش ديدار کرديم به خانه هايمان برگشتيم و من از اونجا براي مادرم تعريف ميکردم. از چيزهايي که ياد گرفته بودم ميگفتم و مامانم گوش ميداد امروز خيلي به ما خوش گذشت و خاطره ي خوبي برايم ماند و يک چيزي هم بگم اما به کسي نگينا دلم براي لاک پشتم تنگ شده.
*خانم ستايش فرهادي را از پايه هفتم مي شناسم. داستان هايش را براي گلشن مهر مي فرستاد و پيشرفت خوبي داشت. حالا پايه دوازدهم است و اولين شعرش را در صفحه گلشن مهر با هم مي خوانيم. اين اثر بخشي از يک منظومه بلند است و به عنوان تمرين و تجربه اي در مسير ادبيات مي تواند قابل توجه باشد. بي ترديد او به زودي راهش را پيدا مي کند.
ستايش فرهادي
به نام خالق جان آفرينَش
که جان بر دل و دل بر جان فَريدش
به نام آن خدايي گويم آغاز
که از لطفش جهاني شد سرآغاز
خداي ارض و کرسي و مه و هور
که بي لطفش نباشد شيد مستور
عبيد اوست هر ديو و دد و انس
پرستشگر بباشد گرچه نا جنس
دل ديو و دد و انس و ملائک
که گويند از بر عصيان يکايک
که کرد ابداع آن آفاق شايع
که بود آن کس شناسا بر وقايع
در اين ميدانگه گيتي مبسوط
چه رابط بود بر معلول مربوط
کجاست آن خالق و مادون مخلوق
چه کرد آن حارق و آدم محروق
دريغا خالق گيتي خدايَست
حکيم و حاکم و حکمش روايَست
خداوندا به گاهت سر نهادم
ز تمکينت جبين را بر نهادم
نگار و خانواده
فاطمه زهرا قلندرآيش
روزي بود روزگاري دختري بود به نام نگار. نگار که عاشق خانواده اش و جمع دوست داشتني فاميل بود و عاشق مادربزرگش بود. به پدر و مادرش گفت: «مادر! پدر! ميشه برويم خانه مادربزرگ؟»
پدر و مادر از اين موضوع راضي بودند و دوست داشتند که بچه ها در کنار مادربزرگ شاد باشند. پدر گفت: «نگار جان برو به برادرت هم بگو حاضر بشه تا برويم.» نگار آخ جوني گفت و رفت تا با برادرش حاضر شود. پدر هم رفت تا ماشين را مرتب کند تا با هم ديگر راحت بنشينند. و همان لحظه به برادرهايش زنگ زد تا آنها هم بيايند. برادرهايش هم موافقت کردند و گفتند که دارند به خانه مادرشان مي روند. پدر، نگار و برادر و مادرش را صدا زد تا بيايند پايين و حرکت کنند. در مسير خانه مادربزرگ خيلي خوشحال بودند و موزيک هاي دلنشين گوش مي کردند. وقتي رسيدند نگار و برادرش در ماشين که بودند مسابقه گذاشتند که هرکي به مادربزرگ زودتر برسد. نگار زودتر رسيد اما برادرش طوري مادربزرگ را بغل کرد که نگار به کنار زده شد. وقتي عموهاي نگار رسيدند او هنوز هم خوشحال تر بود. پسرعموهايش و دختر عمويش هم خيلي خوشحال شدند بابت اينکه همديگر را دوباره ديدند.
مادربزرگ همه را به داخل خانه دعوت کرد. همه نشستند بر سر گوشي هايشان سرگرم شدند و مادربزرگ هر صدايي که از گوشي به گوشش مي خورد عصباني تر ميشد. ديگر کاسه صبرش داشت لبريز ميشد که داد زد: «بس است ديگر گوشي به درد نمي‌خورد! پاشيد و باغچه ام را زيباتر کنيد باغبان هاي کوچک و زيبايم!»
نگار هم گفت: «وايي مادربزرگ چه فکر بکري!» بچه ها به نظرم خوش مي‌گذرد. بچه ها هم که خيلي از اين موضوع راضي بودند و دوست داشتند با هم بخندند، بلند شدند و لباس هايشان را عوض کردند و بيلچه و وسايل باغباني را جمع کردند و به سمت باغچه حرکت کردند.
هر کي گياه يا گلي کاشت. يک گلي که گلدان برايش کوچک شده بود در باغچه کاشت و ديگري نهالي زيبا کاشت و ديگري گل شيپوري کاشت.
غروب شد و تا آن زمان هر کسي کاري ميکرد همه خاکي شده بودند و نوبتي به سمت حمام رفتند آنقدر خسته بودند که ناي کار کردن نداشتند.
نگار همه را به سمت بالاي پشت بام دعوت کرد و چاي و شيريني را حاضر کرد و لحاف هايشان را آوردند و خواستند که زير نور ماه و زيبايي هاي ستارگان بخوابند.
آن لحظه همه داشتند بازي مي کردند. همه آنقدر خسته بودند که تک به تک از شدت خستگي و خواب بيهوش مي شدند. صبح شد و خروس آواز دلنشينش را خواند بچه ها با خانواده بيدار شدند. بچه ها کمي نشستند، بلند شدند و بعد رفتند تا دست و صورت هايشان را بشويند. آن ها بعد از آماده شدن رفتن سر سفره صبحانه براي خوردن پنير محلي و کره و و مرباي خوشمزه مادربزرگ. صبحانه را خوردند و حاضر شدند و وسايلشان را جمع کردند تا بروند اما از اينکه مي خواستند از همديگر جدا شوند ناراحت بودند و موقع خداحافظي همگي به همديگر گفتند: «به اميد ديدار دوباره»!
مادربزرگ را تک به تک بغل و روبوسي کردند و ناراحت بودند اما وقتي ياد ديروز افتادند خوشحال به خانه هايشان برگشتند و خاطره اي به ياد ماندني تا ابد برايشان ماند.
از کتاب بازآفريني بزبزقندي
فراتر از دندان هاي تيز
پرنيا فغاني
سلام، من شنگول هستم. بايد به شما بگويم که بهتر است نگاهتان را نسبت به زندگي تغيير دهيد. اين که موضوعي برايتان ناخوشايند است، دليل نمي‌شود که هميشه بايد با آن بجنگيد. مثلاً در اين دوران، بسياري از دخترها از پسرها و پسرها از دخترها متنفرند، در حالي که مي‌دانيم در هر دو گروه، هم آدم هاي خوب وجود دارند و هم بد. سال ها از زماني که من در شکم گرگ بودم مي‌گذرد. در تمام اين سال ها، من مدام از گرگ ها فرار مي کردم، تا اينکه بالاخره به دانشگاه رسيدم. در دانشگاه، با يک گرگِ بزرگ همکلاسي شدم. من هميشه سعي ميکردم از او فاصله بگيرم؛ مثلاً وقتي در حياط نشسته بودم و مشغول خوردنِ يونجه خودم بودم، او به سمت من مي آمد و من با ديدن دندان هاي تيزش، ياد آن خاطرات دردناک و ترسناکِ دوران کودکي مي افتادم.
اما اين گرگ متفاوت بود. او با مهرباني به من گفت که درس هاي کشاورزي را بلد نيست و از من خواست تا برايش توضيح دهم. با وجود تمام استرس و ترس، کمي برايش توضيح دادم. با اينکه او مهربان به نظر مي رسيد، اما من هنوز نمي توانستم به او اعتماد کنم.
کم‌کم آن فاصله کم شد و نگاه هاي او، به عشق تبديل گشت. ما يک ماه با هم دوست بوديم، اما من هنوز هم از او مي ترسيدم. يک روز از من خواست که شب را در رستوران با هم بگذرانيم، اما من از ترس، با او مخالفت کردم. او برخلاف تصورم، اصلاً عصباني نشد؛ بلکه با لحني آرام گفت: «باشه، چند روز ديگر منتظرتم، درکت مي‌کنم. ميدانم که اعتماد کردن سخت است».
از آن روز به بعد، او سعي کرد با تمام وجودش مرا به خودش نزديک کند. هر روز هديه اي کوچک برايم مي‌آورد؛ حتي با اينکه او گياه نمي‌خورد، اما به جاي کباب جوجه، براي خودش يونجه مي آورد! هر بار که يک گل از طرف او را ميخوردم، انگار يک پروانه خوشحال در دلم مي نشست. با اينکه خيلي خوشحال بودم، اما هنوز هم ترس در وجودم بود و فکر مي کردم شايد او هم فقط به دنبال سوء استفاده از من باشد.
بالاخره روزي را پذيرفتم که با هم به پارک برويم. در پارک، او با تمام وجود به من گفت که چقدر مرا دوست دارد و مي‌خواهد تمام عمرش را در کنار من بگذراند. اما من هنوز هم لرزه بر تنم بود و با ترس گفتم: «من فقط مي‌توانم تو را به عنوان يک دوست ببينم». او خيلي ناراحت شد، اما باز هم چيزي نگفت.
در راه بازگشت، تصميم گرفتيم به خانه برويم. ناگهان با عجله، به وسط خيابان رفتم که موتوري با سرعت بسيار بالا به سمتم آمد! درست در همان لحظه، گرگ با تمام توان خودش را جلو انداخت و مرا به کناري هل داد. موتور به او برخورد کرد و او با شدت به زمين خورد و بيهوش شد.
با گريه و زاري او را در آغوش گرفتم و گفتم: «چرا اين کار را کردي؟ من تو را دوست دارم، فقط نمي‌توانستم به تو اعتماد کنم! بدون تو زندگي برايم ممکن نيست»! بعد از اينکه آمبولانس او را به بيمارستان برد، آقاي شير آمد و به من گفت: «نگران نباش، حال او کاملاً خوب است». وقتي گرگ به هوش آمد، من با دسته گلي از کباب به ديدنش رفتم و از او معذرت خواهي کردم.
حالا اگر بپرسيد زندگي ما چگونه پيش رفت بايد بگويم: هنوز نميدانم، اما خوب ميدانم که ما براي هم ساخته شده ايم تا با تمام تفاوت هايمان، کنار هم زندگي کنيم.
داستان اسب نقاشي رويايي
دنيا داووديان
روزي روزگاري اسبي در طويله اي زندگي مي کرد. جايي بود دور از جهان و دور افتاده اسبي با موي طلايي و تني مانند مرواريد سفيد تنها و دور از مادرش. او با گربه زندگي مي کرد. روزي در دلش گفت من چرا اينقدر تنها هستم در همان حال و هوا بود که زنبوري به اسم طلا که در حال عبور بود صداي گريه اي شنيد. در همان حال به ديوار طويله بر خورد کرد و به پشت اسب خورد و نيشش به تن اسب فرو رفت و صدايي نعره ي اسب به پا شد اسب گفت: «چي کار مي کني؟» زنبور با ترس و لرز جواب داد و گفت: «معذرت مي خواهم من در حال عبور بودم که به ديوار طويله بر خورد کردم. مرا ببخش!» اسب گفت: «چه چيزي حواس تو را پرت کرد؟!»
زنبور گفت: «صدايي گريه حيواني»
اسب که اشک دور چشمانش حلقه کرده بود نتوانست انکار کند و گفت: «صداي گريه من بود.» زنبور گفت: «چرا گريه مي کردي؟!» اسب گفت: «نمي دانم چرا در سرنوشت من تنهايي و بي پدر و مادري نوشته شده! در برگه زندگي من غم لانه کرده وقتي فقط کره اسبي بودم مرا اربابي براي کار خريد و من را از خانواده ام جدا کرد.» زنبور گفت: «من تنها يک زنبور کوچک بودم پرنده اي مادرم را خورد وقتي پدرم براي يافت عسل رفته بود به تار عنکبوت برخورد و در دام عنکبوت گرفتار شد. يک فکري! بيا نقاشي بکشيم بيا خانواده مان را بکشيم!»
بعد ده دقيقه نقاشي ها تمام شد و اسب مادرش را با مو تني سفيد مانند بلور کشيد زنبور پدر و مادرش را روي درختي کشيد و اين گونه نقاشي رويايي کشيده شد.
جيک جيک شجاع
طناز شهيدي پور
صبح يک روز بهاري، گنجشک کوچولويي به نام «جيک‌جيک» روي شاخه درختي بلند نشسته بود. او دلش مي‌خواست مثل پرنده هاي بزرگ تا بالاي ابرها پرواز کند، اما از ارتفاع مي ترسيد. دوستش، سنجاب بازيگوش، گفت: «اگر هميشه از ترس فرار کني، هيچ وقت نمي‌فهمي چقدر توانايي داري»!
جيک‌جيک کمي فکر کرد. بال هايش را باز کرد و آرام از يک شاخه به شاخه ديگر پريد. بعد کمي بالاتر رفت. باد خنکي به پرهايش خورد و احساس خوبي پيدا کرد. ناگهان صداي جيرجير ضعيفي شنيد. جوجه گنجشکي کوچک روي شاخه اي باريک گير کرده بود و نمي‌توانست پايين بيايد. جيک جيک هنوز کمي ميترسيد، اما به خودش گفت: «اگر من کمک نکنم، چه کسي کمک مي کند؟»
با دقت به سمت جوجه پرواز کرد. آرام کنارش نشست و گفت: «نترس، من کنارت هستم.»
بعد راه درست را به او نشان داد و هر دو با هم آرام آرام به شاخه اي امن رسيدند. مادر جوجه با خوشحالي از جيک جيک تشکر کرد. همه پرنده ها براي او آواز خواندند و سنجاب با لبخند گفت: «ديدي؟ شجاعت يعني با وجود ترس، کار درست را انجام بدي!»
آن روز جيک جيک فهميد که شجاعت، نترس بودن نيست؛ بلکه يعني با اميد و دقت، قدم اول را برداري. از آن روز به بعد، هر وقت پرنده اي از پرواز مي ترسيد، جيک جيک کنارش مي‌ماند و به او دلگرمي مي داد.
و از آن روز، آسمان براي جيک جيک ديگر جاي ترس نبود، جاي روياها بود.
در جنگل هاي آرام و زيبا چه مي گذرد؟
يگانه باقري
روزي، روزگاري در يکي از روزهاي زيباي فصل بهار در يک طبيعت زيبا و آرام اتفاقاتي رخ مي‌دهد. آن طبيعت آنقدر زيبا و آرام بود که اصلا انتظار شکار و همهمه درونش نبود. همه چي آرام بود ولي وقتي به درون اين طبيعت فکر مي کنيم به اين نتيجه مي‌رسيم که هر چيزي که غير ممکن باشد ممکن مي‌شود. چرا؟ به اين دليل که هر يک از حيوانات يک ويژگي دارند. مثلا شير حيوان درنده و خطرناک است و غذايش را از شکار بقيه حيوانات به دست مي آورد خرگوش ها از سبزيجات استفاده مي‌کنند. همانطور که در علوم سال ششم خوانديد همه حيوانات داراي زنجيره غذايي هستند يعني همه حيوانات در زنجيره غذايي با هم مرتبط اند. خرگوش کوچولو مي خواست بره پيش درياچه تا آب بخوره خيلي تشنه بود ولي مي ترسيد چون توي درياچه حيوانات درنده اي از جمله تمساح ها وجود داشتن که خيلي گرسنه بودند. خرگوش کوچولو زنبوري رو ديد و بهش گفت: «زنبوري ميتوني يه کاري برام انجام بدي»؟
زنبوري گفت: «چه کاري؟» خرگوش گفت: «برو پيش درياچه و ببين تمساح ها داخل درياچه هستن يا براي استراحت به خانه رفتند»؟ زنبوري قبول کرد و پرواز کرد و رفت پيش درياچه و ديد: بلهههه
تمساح ها توي درياچه هستند.
درياچه پر از تمساح است. چون هوا گرم بود بهارش مانند تابستان بود و تمساح ها براي آب تني به درياچه آمدند. زنبوري رفت و ماجرا را براي خرگوش تعريف کرد.
خرگوشي بيچاره داشت از تشنگي هلاک ميشد، اما طفلي مي ترسيد. خرگوش کوچولو شروع کرد به گريه کردن که زرافه اي که دوستش بود را ديد. اسمش خال خالي بود. خال خالي ديد خرگوش داره گريه ميکنه رفت سمتش و بهش گفت: «چه اتفاقي افتاده؟ کسي ناراحتت کرد»؟ خرگوشي ماجرا را براي زرافه تعريف کرد. آنها داشتند به راه حلي فکر مي‌کردند که ناگهان اتفاق غير منتظره اي افتاد. يهو در آن جنگل آرام آسمان شروع کرد به غرش و شديدا بارون مي اومد و پي در پي رعد برق هاي وحشتناکي ميزد. خرگوش رفت توي لونه اش و وقتي بارون بند اومد از لونه اومد بيرون و ديد توي چاله اي آب جمع شده و رفت و از اون آب خورد.
خرگوش از خدا تشکر کرد و به لانه خود رفت و استراحت کرد.